Paria's van de stad Bekijk groter

Paria's van de stad

Nieuwe marginaliteit in tijden van neoliberalisme

9789491297212

Verkrijgbaar

Dit boek werpt een nieuw licht op de explosieve mix van toenemende armoede, onvoorstelbare rijkdom en straatgeweld in de grote steden van de Eerste Wereld.

Meer details

26,50 € incl. btw

Datasheet

colofonpaperback (15 x 22,5 cm) - 384p. - oorspr.titel
jaar2012
UitgeverijEPO

Meer informatie

Paria's van de stad neemt de lezer mee naar het zwarte getto van Chicago en de banlieues in Frankrijk. Aan de hand van oorspronkelijk veldwerk, statistisch onderzoek en historische gegevens bewijst Loïc Wacquant dat er grote verschillen zijn tussen de stedelijke marginaliteit in Europa en in de VS. Aan weerszijden van de oceaan bepalen vooral het overheidsbeleid en de structuren van de staat hoe klasse, ras en woonplaats elkaar beïnvloeden.

Dit boek werpt een nieuw licht op de explosieve mix van toenemende armoede, onvoorstelbare rijkdom en straatgeweld in de grote steden van de Eerste Wereld. Het reikt onmisbare instrumenten aan om stedelijke marginaliteit te herdefiniëren en het publieke debat over sociale ongelijkheid en burgerschap een nieuwe impuls te geven.

Auteurs

Van dezelfde auteur:

Loïc Wacquant

Loïc Wacquant (Nîmes 1960) is professor sociologie aan de universiteit van Californië in Berkeley en onderzoeker aan het Centre de sociologie européenne in Parijs. Hij was leerling en medewerker van Pierre Bourdieu. Zijn werken over stedelijke marginaliteit, etnisch-raciale dominantie en strafstaat en over sociologische theorie worden overal vertaald. Hij is auteur van o.a. An invitation to reflexive sociology (1992, samen met Pierre Bourdieu), Les prisons de la misère (1999), Body and soul. Notebooks of an apprentice boxer (2004) en Parias urbains. Ghetto, banlieues, Etat (2006).


Persartikels

Ravage.nl (24-12-2012)
"In een wereld die in verstedelijking de oplossing ziet voor veel problemen, moet een boodschapper die verkondigt dat we in steden de Noord-Zuid verdeling van de wereld in het klein, maar des te dringender, terugzien, gehoord worden." - lezen

Vlabin-vbc - Fabian Van Samang (12-07-2012)
"Zich baserend op jarenlang veldwerk en geruggensteund door talloze wetenschappelijke studies (de bibliografie telt meer dan 700 titels), maakt Wacquant brandhout van de ideologische stelling dat de doorgedreven privatisering en modernisering een oplossing bieden voor de groeiende socio-economische problemen." (Vlabin-vbc is het documentatiecentrum voor de culturele sector en de bibliotheeksector). - meer lezen

KRAX - Daan Bauwens - interview mei-juni 2012
"Hier gaan we weer: de toekomst ziet er niet rooskleurig uit, en al zeker niet voor de jeugd. Volgens de meest recente cijfers is een kwart van alle Europese jongeren werkloos, een ander kwart heeft tijdelijk werk aan een hongerloon. En dat terwijl velen onder hen kunnen uitpakken met mooie diploma’s, behaald aan prestigieuze universiteiten. En wat dan met de kinderen van arbeidersgezinnen? De onheilsprofeten hadden gelijk. Loïc Wacquant, socioloog en schrijver, is één van hen. Jaren geleden waarschuwde hij Europa al voor wat komen zou." - lezen

VRT Radio 1 - Vandaag (19-03-2012)
Gesprek over het boek - herbeluisteren

www.cobra.be (22-03-2012)
De Franse socioloog Wacquant vergelijkt de zwarte getto’s van de Verenigde Staten met de achterstandsbuurten in Europa. Een verhaal met zware woorden als dubbele segregatie en precariaat. Niet bepaald om vrolijk van te worden. - lees de volledige bespreking online

Knack (12-03-2012)
Interview met Loïc Wacquant door Han Renard - lees het volledige interview
"In de banlieus zitten we al aan de derde generatie werklozen"

De Standaard (10-03-2012)
Interview met Loïc Wacquant door Joël De Ceulaer - lees het volledige interview
Maar er is geen deftig werk voor iedereen.
‘En dát is het centrale probleem. Waar die arme buurten in onze steden het hárdst onder lijden, is de hoge werkloosheid. De ontwrichting van de arbeidsmarkt is het probleem van deze tijd. Voor te veel mensen is arbeid vandaag onzeker en slecht betaald. Sociologen hebben het al een paar jaar over het zogenaamde precariaat: de jonge onderklasse die niet meer aan de bak komt. Wat een groot probleem is, want wie geen uitzicht heeft op een degelijke job, kan zijn leven niet plannen. De overheid moet het heft opnieuw in handen nemen en de werkgelegenheid aanzwengelen met een grondig investeringsbeleid.’
Onze overheden hebben toch geen geld?
‘Toen de banken moesten worden gered, hadden ze wel geld. En het geld dat ze niet hadden, hebben ze geleend. Dus dat argument klopt niet. Als de nood hoog is, kan het wel. En de nood is hoog. De infrastructuur in arme buurten moet worden aangepakt, de openbare dienstverlening moet veel beter. Als de afvalophaling en het openbaar vervoer in de betere wijken even slecht zou zijn als in die arme wijken, dan zou niemand dat aanvaarden. Ook de scholen en de sociale huisvesting moeten beter. Vandaag is de politieman het enige gezicht van de staat dat zich nog vertoont in die buurten. Zelfs de postkantoren zijn allemaal gesloten – met alle gevolgen van dien, want die hadden ook een positieve impact op het sociale leven.’