Ieder het zijne Bekijk groter

Ieder het zijne

9789076270234

Verkrijgbaar

16,75 € incl. btw

Datasheet

UitgeverijSerena Libri
Jaar van uitgave2003
Bindwijzepaperback met flappen
Aantal pagina's168p.

Meer informatie

Sciascia vertelt het verhaal van een rustige en teruggetrokken levende leraar, die zich na de moord op twee van zijn kennissen op eigen houtje begint te verdiepen in de motieven voor de dubbele moord. Hij krijgt steeds meer belangstelling voor de aantrekkelijke weduwe van een van de slachtoffers en gaat zo discreet mogelijk op onderzoek uit in het dorp waar het verhaal zich afspeelt. Zoals altijd wordt de maffia niet bij name genoemd.

Vertaald door Jenny Tuin, bewerking en nawoord van Frans Denissen

'De prachtige atmosfeer, het subtiele psychologische spel en de ijzersterke beelden die Sciascia neerzet maken het een geweldig goed boek.' - Hans Heesen en Harry Jansen, Utrechts Nieuwsblad

'Een ouderwets spannende misdaadroman, niet flitsend maar fijnzinnig. De speurder is een emotioneel betrokken enkeling die faalt in zijn strijd tegen de alom aanwezige, ongrijpbare macht.' - Johan Vandenbroucke, De Morgen

'Niet zozeer een detective als wel een weemoedig eerbetoon aan Sicilië.' - Michaël Zeeman, de Volkskrant

Auteurs

Leonardo Sciascia

Leonardo Sciascia (Racalmuto, Agrigento 8 januari 1921 - Palermo, 20 november 1989) was een Italiaans schrijver en politicus.
Sciascia was raadslid in Sicilië, lid van het Italiaans parlement en, later lid van het Europees parlement. Opgeleid als advocaat wijdde hij zich pas later in zijn leven aan het schrijven over Sicilië en de maffia. Zijn analyse van de ontvoering en moord op Aldo Moro, een vooraanstaand christendemocraat, wordt als een meesterwerk beschouwd. Hij was lid van de parlementscommissie tot onderzoek van de ontvoering van Moro. In zijn beste werk toont hij dat, zoals in het echte leven, er zelden een happy ending is en dat er evenmin zelden recht wordt gedaan aan de gewone man.
Sciascia schreef vanuit zijn unieke Siciliaanse ervaring, waarin families met politieke partijen verbonden zijn. Hij wilde aantonen, dat corruptie, endemisch in de Italiaanse maatschappij, alleen diegenen helpt, die deel uitmaken van de geheime gezelschappen en de politieke klasse.