Gewoon een jongen met autisme Bekijk groter

Gewoon een jongen met autisme

9789064453434

Sold out

Datasheet

UitgeverijEPO
Jaar van uitgave2004
Bindwijzepaperback
Aantal pagina's192p.

Meer informatie

Gewoon een jongen met autisme is het dagboekachtige verhaal van een moeder over haar leven met een autistische zoon. Chris Lauwers beschrijft de jarenlange lijdensweg van haar en haar gezin omdat het zo lang duurde vooraleer voor haar zoon de diagnose van autisme gesteld werd. Daarna kon de langzame groei, met vallen en opstaan, naar zelfstandigheid en volwassenheid van de jongen beginnen.

'Onze Lander is 20 en afgestudeerd. Hij is wat men wel eens "een hoogfunctionerende autist" noemt. 1.87 meter. En met z'n schoenen aan 1.97 meter, zoals hij zelf zegt. We hebben nog een oude foto waarop hij zijn dikke armpjes in de lucht steekt: "Zooo groot ga ik worden!" Hoelang we daar toen op geoefend hebben, weet ik niet meer. Lang, waarschijnlijk. Ook in dat groeien is heel veel energie gekropen. Maar zooo groot is onze Lander nu. Ik ben bang dat hij niet weerbaar genoeg is voor deze maatschappij: ellebogenwerk is tegenwoordig hoog aangeschreven en dient vermeld in de cv's. Maar wij hebben hem geleerd met z'n handen en z'n hoofd te werken en vinden dat al heel wat.'

Auteurs

Van dezelfde auteur:

Chris Lauwers

Chris Lauwers kreeg als ouder van Lander een "levenslang leercontract". Ze was actief bij de oudervereniging Vlaamse Vereniging Autisme als tele- en bezoekouder. Momenteel is zij bezoekouder voor de thuisbegeleidingsdienst autisme Het Raster. Zij werkt ook als freelancer bij Autisme Centraal, en publiceerde een aantal artikels rond "empowerment en autisme".


Persartikels

Rotterdams Onderwijs Magazine (mei 2005)
(...) Een boek waarin niet alleen gewezen wordt op de onmacht, maar ook op het begrip van hulpverleners. De zorg voor voldoende weerbaarheid blijft, maar er is ook de trots van een moeder, die hem geleerd heeft om met zijn hoofd en met zijn handen te werken. (...)

TvZ-Nederlands Tijdschrift voor Verpleegkundigen (april 2005)
(...) Chris Lauwers schreef een chronologisch verslag vanaf het moment dat haar zoon op eenjarige leeftijd in het ziekenhuis wordt opgenomen wegens onverklaarbaar braken, tot zijn 21ste jaar, als hij uit huis gaat en beschermd op zichzelf gaat wonen. Haar zoon wordt een 'hoogfunctionerende autist' genoemd: iemand bij wie een autisme-spectrumstoornis samengaat met een normale tot hoge intelligentie. Het boek bevat een nawoord van de in autisme gespecialiseerde pedagoog Peter Vermeulen, die stilstaat bij de eindeloze rij hulpverleners die zich met Chris' autistische zoon hebben beziggehouden. Het boek besluit met een korte beschrijving van de algemene kenmerken van stoornissen uit het autistische spectrum.

Tijdschrift Logopedie (januari 2005)
Voor een breed publiek... Voor hulpverleners. (...) Het boek leest zeer vlot, is confronterend voor de hulpverlener die het probleem van autisme niet onderkent. Het is eigentijds en beschrijft zeer goed de onwetendheid omtrent deze problematiek in de jaren 1980 en begin jaren 1990. Haar zoon werd geboren in december 1983, toen herkenning en begeleiding van autistische kinderen nog in haar kinderschoenen stond. Het boek is een aanrader voor mensen die op een menselijke en ervaringsgerichte manier meer willen te weten komen over de impact van autisme op de persoon en zijn omgeving. Het is een zinvol boek voor hulpverleners om in het eigen 'hart' te kijken en zich te bezinnen over de begeleiding van patiënten en hun omgeving. Het Nawoord, geformuleerd door Peter Vermeulen is zeer interessant. In het laatste hoofdstuk wordt er tenslotte uitgelegd wat autisme betekent. Tevens is een literatuurlijst opgenomen met telkens een korte bespreking van elk boek. Hierdoor wordt dit boek bereikbaar voor een groot publiek en is het een nuttige informatiebron voor iederen die rechtstreeks of onrechtstreeks met deze problematiek te maken heeft. (...)

Psyche (december 2004)
Een dagboekachtige verhaal van een moeder over haar leven met een autistische zoon. Chris Lauwers beschrijft de jarenlange lijdensweg van haar en haar gezin vooraleer haar zoon de diagnose van autisme gesteld kreeg. Daarna kon zijn langzame groei, met vallen en opstaan, naar zelfstandigheid en volwassenheid beginnen.

De Wegwijzer (Nederland) (december 2004)
(...) Een moeder over haar leven met een autistische zoon. (...) Lauwers: 'Ik ben bang dat hij niet weerbaar genoeg is voor deze maatschappij: ellebogenwerk is tegenwoordig hoog aangeschreven en dient vermeld in de cv's. Maar wij hebben hem geleerd met z'n handen en z'n hoofd te werken en vinden dat al heel wat'. (...)

Psychiatrie en Verpleging (november 2004)
(...) Chris Lauwers beschrijft ook de diepe sporen die haar bezorgdheid om Lander, de schuldgevoelens, de twijfel, de schaamte, haar woede om het onbegrip van hulpverleners, haar onmacht, nalieten in haar leven. (...) Niet zozeer het aspect autisme, als wel het belang om tot een juiste diagnose te komen staat centraal in het boek. Of zoals de schrijfster zegt: 'Het idee dat men deze kinderen misschien ongewild maar niettemin verkeerd behandelt, vind ik ondraaglijk'.
In het nawoord gaat Peter Vermeulen kort in op de vraag: Is het nodig om iemand te etiketteren? Voor psychologen, psychiaters, orthopedagogen kan dit boek een aanzet zijn om eens stil te staan bij de effecten van de diagnoses die zij stellen. (...) Vlot leesbaar voor iedereen die interesse heeft in het onderwerp. Dit boek kan helpen om informatie over autisme toegankelijk te maken voor een zo breed mogelijk lezerspubliek. Ik zou het een plaats geven in de openbare bibliotheken. (Rita Henderickx).

Handiscoop (september 2004)
Het duurt ontzettend lang vooraleer duidelijk wordt dat Lander autisme heeft. (...) Maar langzaamaan leert het gezin omgaan met het autisme van Lander. (...) Chris Lauwers beschrijft in haar boek de zoektocht van haar gezin.

De Bond (20-08-2004)
Recht uit het moederhart geschreven boek... Hoewel Lauwers haar verbittering over de gang van zaken binnen de medische en therapeutische wereld niet onder stoelen of banken steekt, krijgt haar boek nergens de toon van een klaagzang. Ze vertelt ook over de mooie momenten en ze laat het evenmin na om geregeld haar bewondering uit te spreken voor de hartverwarmende inzet van sommige mensen die ze op haar pad tegenkwam. Een getuigenis van binnenuit over leven met een kind dat 'anders' is. Warm aanbevolen voor iedereen die autisme beter wil begrijpen.

Libelle (17-06-2004)
Mijn verhaal. Een lezeres vertelt... Hoe groot de klap ook was toen ik hoorde dat mijn zoon een autist was, uiteindelijk heeft de diagnose nieuwe en vooral juiste wegen voor hem geopend. Zeven jaar heeft hij in een instelling gewoond, soms volledig intern. Hij heeft er veel sociale vaardigheden geleerd, waardoor hij nu bijvoorbeeld zelfstandig met het openbaar vervoer kan reizen, kan werken én uitgaan. Hij heeft er echter vooral geleerd zichzelf te zijn. Onze Lander is een man geworden, een zoon waar ik trots op ben!

De Standaard (12-05-2004)
Interview met Chris Lauwers door Veerle Beel:
"Hij leek alleen maar stout. Een echt stout jongetje. Een psychopaat in wording. Een manipulator eerste klas, die een carrière van topcrimineel tegemoet ging. Het oordeel van de hulpverleners en de professoren over de jongste zoon van Chris Lauwers was niet mals. Tien jaar duurde het voor ze de juiste diagnose te horen kreeg. Lander is boef noch manipulator: hij is autistisch... Chris: 'Lander wil niet als een rariteit beschouwd worden. En hij is dat ook niet. Hij is een heel gewone jongen. Een gelukkige jongen, denk ik, die zijn eigen weg zoekt. Een gewone gelukkige jongen met autisme.' Onlangs pas heeft Chris Lauwers het verhaal van die zoektocht (naar een correcte diagnose, nvdr) op papier gezet. Chris: 'Ik heb er bewust enige tijd overheen laten gaan... Ik heb afstand geschapen om Lander te beschermen. Maar hij heeft het boek wel gelezen... Hij heeft er ook in gelezen dat we hem in die moeilijke tijd toch niet hebben laten vallen.' Ze wil het alle ouders van autistische kinderen aanraden: ga ervoor, en blijf vechten..."

Straal (Infoblad Christelijke Mutualiteit) (05-05-2004)
Autisme herkennen blijft moeilijk. Over autisme is al veel bekend en werden al tal van boeken geschreven. Maar toch kan het heel lang duren vooraleer de diagnose wordt gesteld. Chris Lauwers schreef een eerlijk boek over haar jarenlange zoektocht naar wat er scheelde met haar nu 20-jarige zoon Lander. Ondertussen stelt ze haar ervaring ten dienste van andere ouders...

Religie & Mystiek (mei 2004)
Soms raakt een boek je tot diep in je hart. Dat is met dit boek het geval. Het schrijnende is dat de diagnose autisme jaren op zich laat wachten... Maar eindelijk krijgt Lander de juiste begeleiding en ondersteuning. Hij groeit nu op tot een gelukkig mens. Zijn ouders kunnen hem met een gerust hart loslaten. Lander heeft zijn eigen weg gevonden in de maatschappij. Een prachtig boek, waarin de liefde en de zorg van de ouders voor het kind centraal blijven staan!

TV-Familie (28-04-2004)
Een kind krijgen dat niet is zoals het gemiddelde is erg genoeg, maar liefst tien jaar moeten wachten op de juiste diagnose is nog erger. Het overkwam het gezin van Chris Lauwers. Pas toen hij tien was, en na een eindeloze calvarietocht langs diverse instellingen, hoorden zij en haar man Lode dat hun jongste zoon Lander autistisch was, en niet 'compleet gestoord' of 'gewelddadig', zoals eerder was gezegd. Ze schreef een pakkend boek over hun lijdensweg... Haar geluk is groot omdat alles goed is gekomen...

Gazet van Antwerpen (23-04-2004)
Als moeder van een zoon met autisme weet Chris Lauwers beter dan wie ook welke misvattingen over autisme bestaan. Om die recht te zetten, heeft ze haar ervaringen samengebracht in het boek Gewoon een jongen met autisme. Het boek leert vooral hoe een autistisch iemand de ander confronteert met zichzelf...

Dag Allemaal (20-04-2004)
Interview met Chris Lauwers:
Uw kind is karaktergestoord, heeft hechtingsproblemen en moet dringend intensief begeleid worden. Dat kreeg Chris Lauwers te horen over haar toen driejarige zoon Lander. Het zou nog jaren duren voor de artsen de juiste diagnose stelden: Lander heeft autisme. Chris schreef een boek over haar lange lijdensweg met een 'onhandelbare' zoon...

Het Nieuwsblad / Het Volk (17-04-2004)
Het duurde tien jaar voor Chris Lauwers en haar man eindelijk zouden te weten komen dat Lander autisme heeft. Chris: 'Al die jaren van onzekerheid waren een hel. Eerst zeiden ze dat Lander zwakbegaafd was, dan was hij hoogbegaafd of hyperkinetisch en later zeiden ze gewoonweg: we weten niet wat hem scheelt. Tot de dokters opperden dat hij een crimineel in wording was en dat het mijn schuld was, omdat mijn kind zich in mijn schoot ongewenst zou hebben gevoeld... Ik ben ingestort... Ik werp geen steen naar de hulpverleners, maar hadden wij vroeger geweten dat Lander een autist was... dan had hij ook geen probleemgedrag vertoond uit frustratie omdat niemand hem begreep... Ik zal het blijven zeggen en herhalen: luister naar autisten, aanvaard ze zoals ze zijn.' Lander werkt als magazijnier en woont sinds twee jaar zelfstandig...

Het Laatste Nieuws (17-04-2004)
Een aangrijpend boek... Chris Lauwers maakt duidelijk dat leven met een autistisch kind niet eenvoudig is, maar zeker niet onmogelijk...

Anja Schüller
op: www.leefwijzer.nl en www.zorgmediatheek.nl:
Omdat er nog steeds veel onwetendheid en onbegrip is vind ik het heel goed dat Chris dit boek heeft geschreven. Het is als een dagboekachtig verhaal geschreven; zo maak je stap voor stap mee wat zij als moeder heeft doorstaan voordat ze te horen kreeg dat haar zoon autistisch was.
Voor mensen die ook een kind hebben dat autistisch is, kan het ook een soort herkenning zijn.

Peter Vermeulen (autisme-deskundige en auteur): Hoewel het verhaal van haar zoon zou kunnen uitmonden in één grote aanklacht tegen en inquisitie van de hulpverlening, weet Chris Lauwers op de gepaste plaatsen ook te wijzen op de onmacht van bepaalde dienstverleners en op hulpverleners bij wie zij op begrip kon rekenen. Ze weet een harde realiteit met de juiste dosis humor terug in perspectief te plaatsen. Haar beschrijvingen van het 'autistische gedrag' van haar zoon zijn typerend voor wie autisme kent en leerrijk voor wie het niet kent.