Ik was nog nooit in Zelzate geweest Bekijk groter

Ik was nog nooit in Zelzate geweest

9789064455858

Verkrijgbaar

De biografie van een fabrieksdorp zoals ze er in Vlaanderen geen twee hebben.

Meer details

16,50 € incl. btw

Datasheet

UitgeverijEPO
Jaar van uitgave2010
Bindwijzepaperback
Aantal pagina's248p.

Meer informatie

En dit is dan de biografie van een fabrieksdorp zoals ze er in Vlaanderen geen twee hebben. Een ruwe schets van een door het kanaal Gent-Terneuzen in tweeën gezaagd industrieel eiland. Het labyrintisch relaas van socialistische burgemeesters die van de vakbond zijn, van bezettingen en fabrieksstakingen, van gipsbergen en slibstorten, en van mémékes die weigeren gemeentetaks te betalen. Een relaas dat bijna een eeuw omspant.

Centraal staat de komst van de Sidérurgie Maritime in de jaren zestig, die heel Zelzate de polonaise doet dansen. Sidmar stuwt het fabrieksdorp definitief op in de vaart der volkeren. Pistier Omer De Bruyder, die voor een bak trappist een stuur dubbel plooit; meneer Laureys van de RVA, die half Zelzate aan een job helpt bij Sidmar en actief is bij het ACW. Tina Turner die met haar Ike optreedt in zaal The Mercury; de jonge dokters Roland Van Acker en Frans Van Acoleyen die een groepspraktijk op het Groenplein openen; Rode Valk Freddy De Vilder die de coming man van de SP wordt; en een auteur die nog nooit in Zelzate geweest was en niet begrijpt hoe de Partij Van de Arbeid daar zes gemeenteraadsleden heeft: een handvol mensen, een gemeente, een kleine eeuw.

Auteurs

Van dezelfde auteur:

Thomas Blommaert

Thomas Blommaert werkt voor uitgeverij EPO. Hij publiceerde onder andere Ik was nog nooit in Zelzate geweest (EPO, 2010) en Zoekt gij Boel? in 20 onder 35. Een selectie van de origineelste jonge schrijvers uit Nederland en Vlaanderen (Prometheus, 2011).


Persartikels

journalist Peter Jacobs in De Standaard der Letteren (23-12-2010)
Welk boek heeft u aan het denken gezet?
"Ik was nog nooit in Zelzate geweest heeft me aan het denken gezet. Niet over het - overigens fantastische - verhaal van het fabrieksdorp en de opkomst van de PVDA, maar over de stijl die een non-fictieschrijver mag hanteren. Thomas Blommaert heeft een risico genomen door zich zonder schroom in de traditie van Boon en Van den Broeck te plaatsen, maar hij brengt het er wonderwel vanaf."

Jonas Geirnaert (december 2010)
Beste boek 2010:
Ik was nog nooit in Zelzate geweest

www.cuttingedge.be (15-11-2010)
"Een groot verhaal in 't klein: Zelzate en 't rood in zijn recente geschiedenis" - 4 sterren recensie door Emilie Deblock
(...) De kracht van dit boek ligt zeker ook in de actieve rol die Blommaert zichzelf als schrijver toekent. Hij presenteert zich als een gedreven onderzoeker die zelf probeert te zoeken en te begrijpen wat er zich in Zelzate allemaal heeft afgespeeld. Daarbij is hij geen alwetend wezen, maar een kleine sterveling, die de twijfel bij zijn analyse durft te tonen.
Blommaert slaagt erin een verhaal te maken van iets waar anderen er geen in zouden zien en hij gooit er meteen hoge ogen mee. Met zijn petit histoire over een dorp van één man en een paardekop weet hij de lezer te boeien tot het eind. Hij doorprikt een aantal clichés en verrijkt het beeld dat de buitenwereld heeft van Zelzate met nuances. Een fijn staaltje onderzoeksjournalistiek, dat bewijst dat het niet altijd om wereldgebeurtenissen moet gaan om interessant te zijn.

Standaard der Letteren (01-10-2010)
Aanrader van de week - 4 sterren recensie
"De communisten van Klein-Rusland"
Thomas Blommaert schreef een kroniek van het Vlaams fabrieksdorp Zelzate. Op de wijze van Louis Paul Boon.
(...) Een bevlogen nieuwe stem
Voor wie een opvallend pareltje sociale geschiedenis kan waarderen

Letters (oktober 2010)
Thomas Blommaert schetst een verrassend portret van Zelzate - "De geest van Uilenspiegel is er nooit ver weg" - interview met Thomas Blommaert door Hilde Pauwels

Visie blog (24-09-2010)
Bespreking door Peter Heirman: "(...) Thomas Blommaert levert met dit boek een puik staaltje van literaire non-fictie af. Ik mag dat zeggen, want ik ben al in Zelzate geweest. Heel vaak zelfs, ik ben er geboren en getogen. En, zoals bij elke Zelzatenaar, geeft dat een nogal verwrongen haat-liefde-verhouding met je geboortegrond. Knap dat de schrijver in zijn debuut die gespletenheid weet te vatten. Dit boek is een ode aan de schoonheid en de lelijkheid, de solidariteit en de afgunst die mijn geboortedorp zo typeren. En dat in een stijl die Boontje zo weer tot leven wekt. Had de schrijver van De Kapellekensbaan vandaag nog geleefd, hij had wellicht dit boek willen schrijven. Kortom, literaire non-fictie van de bovenste plank."

VRT één - De Laatste Show (16-09-2010)
Thomas Blommaert over zijn boek

VRT-Radio 2 Oost-Vlaanderen (16-09-2010)
Interview met Thomas Blommaert - herbeluisteren

Knack (15-09-2010)
"Zelzatenaren zijn de Walen van Vlaanderen"
Twee jaar doolde Thomas Blommaert door het Oost-Vlaamse dorp Zelzate. Het leverde een prachtig boek op over het roodste dorp van het land. 'Zelzate bewijst dat een anti-establishmentstem in Vlaanderen ook links kan zijn'. - interview door Stijn Tormans

Radio 1 - Interne keuken (11-09-2010)
Gesprek met Thomas Blommaert - herbeluisteren (vanaf 27:30 min.)

David Van Reybrouck, schrijver van o.a. Congo, een geschiedenis en Pleidooi voor populisme
Thomas Blommaert is een nieuwe stem in de Vlaamse literaire non-fictie, bevlogen en verbolgen als Boontje, monkelend en vloekend als Walter van den Broeck, maar bovenal vurig en idealistisch als zichzelve.

Pascal Verbeken, auteur Arm Wallonië en Humo-journalist
'Een trefzekere ontleding van de Zelzaatse microcosmos waarin ook de Grote Verhalen van deze tijd oplichten: de teloorgang van de oude sociaaldemocratie en de milieuverloedering. Gepassioneerde reportagejournalistiek.'

Jonas Geirnaert
'Zelf ben ik nog niet zo gek vaak in Zelzate geweest. Nochtans ben ik sinds mijn vijfde levensjaar opgegroeid in buurgemeente Sint-Kruis-Winkel, op exact 2,5 kilometer van Zelzaatse bodem. De horizon, gezien door ons keukenraam, werd gevormd door de Kennedybaan, een dunne bomenrij, en boven dat alles het hoekige silhouet van een van de hoofdrolspelers in het boek: staalfabriek Sidmar.
Dikwijls, als het vochtig weer was, werd de nachtelijke hemel boven ons huis verlicht door de oranje gloed van vloeibaar erts, soms zodanig fel dat mijn broer en ik 's nachts strips konden lezen met het licht uit. Ook de ontploffing met de honderden meters hoge paddestoelwolk staat nog in m'n netvlies gebrand, alsof er een atoombom op de hoogoven gedropt was.
Zelzate en Sidmar waren zeer nabij gedurende heel mijn jeugd, maar op een bizarre manier ook heel veraf. De drukke en gevaarlijke Kennedybaan vormde een feitelijke grens, een verhoogde betonnen buffer waarachter een onbekend gebied zich uitstrekte, bewoond door reuzen, dwergen, zeemonsters, socialisten en communisten.
Van die laatste twee was de woelige geschiedenis mij tot voor kort grotendeels onbekend, maar daar heeft dit fantastische boek op magistrale wijze komaf mee gemaakt. Met een geweldig talent voor het vertellen van anekdotes en een fel gesmaakte knipoog naar Boon beschrijft Thomas de grote en kleine veldslagen van de gemeentepolitiek, de grote en kleine overwinningen dan wel nederlagen die daarmee gepaard gaan, en bovenal de herkenbare, vaak ontroerende menselijkheid bij elk van de hoofdrolspelers van de verschillende politieke en syndicale families.
Verwacht vooral geen objectieve, droge, semi-heemkundige uiteenzetting over het Stemgedrag Der Zelzatenaren, maar een boeiend verhaal van zeer uiteenlopende mensen die door de decennia heen - en gedreven door idealisme - elk hun hoofdstuk schreven in het succesverhaal van een kleine rode partij in een grote rode gemeente. En dan nog zodanig aanstekelijk geschreven dat je nog nooit van Zelzate gehoord moet hebben om van elke bladzijde en elk nieuw personage te genieten, en met tegenzin de laatste pagina ziet naderen. Al is het laatste hoofdstuk van dit boek hopelijk nog lang niet geschreven.'
Dominique Willaert, artistiek leider Victoria Deluxe en lid van de stuurgroep van de Ronde Tafel van Socialisten
'Ik was nog nooit in Zelzate geweest boeit niet alleen door zijn inhoud, maar ook door zijn literaire vorm. In een sfeer die sterk aan Louis Paul Boon zijn Kappelekensbaan doet denken, word je op een aanstekelijke wijze meegezogen in een ontdekkingsreis door Zelzate. De auteur kiest voor een nieuwsgierige en zoekende benadering die aan elke vorm van hedendaags cynisme voorbijgaat.
In een zorgvuldig opgebouwd geheel ontdek je hoe de vermolming van de sociaaldemocratie en de gestage en uiteindelijk steile opgang van de PVDA in Zelzate onlosmakelijk met elkaar zijn verbonden.
Dit knappe werkstuk leert ons dat de mannen en vrouwen van Zelzate op een veel minder dogmatische manier dan we van de PVDA gewoon waren, rond de praktijk van de Geneeskunde voor het Volk een hoopvolle en warmmenselijke politieke praktijk hebben ontwikkeld. Een praktijk die vooral niet uit gezwollen retoriek of dogma's bestaat, maar uit een politieke praktijk die elk van ons kan inspireren en Vlaanderen zou moeten kunnen besmetten!'