Is 't nu al tijd, meester? Bekijk groter

Is 't nu al tijd, meester?

Kroniek van een schooljaar

9789064453403

Sold out

Datasheet

Uitgeverij EPO
Jaar van uitgave 2004
Bindwijze paperback
Aantal pagina's 272p.

Meer informatie

Een boek dat begint op 1 september en dat eindigt als de grote vakantie begint. Het wel en wee van een schooljaar in de derde klas, de klas van Emily, Robine, Said, Raf, Marcia, Shauni en de anderen. Het vijfentwintigste en laatste schooljaar van meester Mampaey. Een kroniek vol reflecties over de ontwikkelingen in een kwarteeuw basisonderwijs.

Tjen Mampaey in de Inleiding: "Ik ben onderwijzer en dat blijf ik. Wat ik waardevol vind, wil ik doorgeven. Dat merk ik ook aan de boeken die ik geschreven heb. Pas als iets me geweldig raakt en ik aanvoel dat veel mensen er iets aan kunnen hebben, zet ik het op papier. Als ik niets interessants te vertellen heb, zwijg ik liever. En luister naar anderen... Maar nu moet ik weer vertellen. Omdat mijn 'testament' belangrijk is voor de volgende generatie. Om hen iets te laten leren van onze fouten en successen. Omdat ik weet dat de aanpak in onze school kinderen creatiever, bewuster, zelfverzekerder, kritischer, solidairder en gelukkiger heeft gemaakt. En die ervaring mag niet verloren gaan. Ik heb deze kroniek niet geschreven om te tonen hoe uitzonderlijk ik werk in de klas. Dat is namelijk niet zo. Veel mensen werken zoals ik en stoppen al hun tijd en energie in het onderwijs..."

Auteurs

Van dezelfde auteur:

Tjen Mampaey

Tjen Mampaey was onderwijzer in de Gemeenschapsschool in Puurs (GO! Puurs) en werkte voor uitgeverij EPO. Publicaties bij EPO: De Zwarte Hand (1993), Die van De Lamp (1996), IJzer en vuur (1998), Is ’t nu al tijd, meester? (2004) en België. Een geschiedenis van onderuit (red. met Jan Dumolyn, 2012).

Uitgebreide biografie


Persartikels

Het Nieuwsblad Mechelen-Lier (01-09-2004)
Interview met Tjen Mampaey:
"Kinderen maken lesgeven boeiend en tof (titel). Een luchtig maar boeiend relaas van het leven in een basisschool. 'Ik heb altijd graag les gegeven, maar kan niet ontkennen dat er ook knelpunten zijn', zegt Mampaey... 'Zorg vooral dat je zelf plezier aan je job beleeft en creëer een aangename en open sfeer in de klas' (...)

Raak (september 2004)
Uittreksel uit interview van Sabine Cocquyt met Tjen Mampaey:
"Onderwijzen met hoofd, hart en handen (titel). (...)
RAAK: Een merkwaardige uitspraak vond ik: 'Ik ben voor een ongelijke behandeling van kinderen'. Dat klinkt vreemd in de oren.
Tjen: Sommige kinderen hebben extra zorg en aandacht en tijd nodig. Andere zijn onmiddellijk met de nieuwe leerstof weg. Daar is feitelijk een ongelijke behandeling nodig. Maar begin maar eens in een klas van 29 kinderen iedereen gelijke kansen te geven, dat is onmogelijk. Resultaat is dat de leerachterstand van de zwakkeren automatisch nog groter wordt. Wist je dat België in een studie van de OESO op dat vlak het slechts scoort? Er is een enorme kloof tussen de kinderen die thuis op allerlei manieren geholpen worden en de kinderen die geen enkele ondersteuning krijgen. De school moet die kloof overbruggen, maar zonder middelen kan ze dat niet. Daarom wil ik graag eindigen met dit pleidooi: gratis onderwijs betekent gelijke kansen voor iedereen, pas dan kunnen we over een echte democratie spreken.

Brandpunt (tijdschrift van het COC) (september 2004)
In de manier waarop hij vertelt over de kinderen en de weg die hij met hen gaat, toont hij ons dat onderwijzen veel met liefde en respect te maken heeft. Luisteren is daarbij zo belangrijk, luisteren naar wat ze echt te zeggen hebben. (...) Kinderen vragen om duidelijke lijnen. En vanuit zijn vijfentwintigjarige ervaring kan Mampaey ook stellen dat dat nu meer dan ooit geldt. Ouders hebben veel minder zelfvertrouwen. Ze hebben schrik hun kinderen te verliezen door hen dingen te weigeren of te verbieden. Dat is geen verwijt aan de ouders, stelt hij, het is een maatschappelijk probleem: heel wat waarden zijn op losse schroeven gezet. De werkdruk, de flexibiliteit maken dat ouders steeds minder ruimte hebben om hun kinderen echt op te voeden. En zo komt die opdracht steeds meer bij de school en de leerkrachten te liggen. (...) Hopelijk hoort ook de overheid dit signaal en krijgen de leerkrachten, de directies en de scholen in de toekomst opnieuw de verdiende waardering.

Zone 03 (25-08-2004)
Interview met Tjen Mampaey:
"Kroniek van 25 jaar meesterschap (titel). Het onderwijs blijft voortdurend in beweging. Kinderen zijn assertiever dan vroeger, lessen en taken lijken steeds zwaarder te worden, opleidingen krijgen telkens opnieuw andere namen. Tjen Mampaey stond 25 jaar voor de klas en schreef er een boek over. (...) Tjen Mampaey: Kinderen worden opgejaagd door een maatschappij die hen een hoog werktempo oplegt en voor meer afleiding zorgt. (...)

Solidair (25-08-2004)
Uittreksel uit interview van Thomas Blommaert met Tjen Mampaey:
"Meester Tjen Mampaey schrijft zijn testament na kwarteeuw lesgeven. Het leven zoals het is in de lagere school (titel). (...)
Solidair: Je schrijft dat het onderwijs in België nog altijd een klassenonderwijs is. Is dat niet overdreven? Tjen Mampaey: Neen, het is een realiteit. Kinderen van meer begoede ouders hebben gewoon meer kansen. Die krijgen thuis hulp bij hun taken en hebben toegang tot het internet. Andere kinderen hebben minder middelen. De opdracht van de school is die kinderen die thuis niet zo'n ondersteuning hebben, meer kansen bieden. Alleen zo kan iedereen op gelijke basis de school doorlopen. Ik zeg in het boek een beetje provocerend dat ik voorstander ben van ongelijke behandeling van kinderen. Toch op vlak van het bieden van hulp. Maar dan komen we terug bij het verhaal van de kleinere klassen. Onderwijzers moeten de mogelijkheid hebben tijd en energie te steken in leerlingen met problemen. Het is aan de overheid om structurele maatregelen te nemen. De bedragen die in België in het onderwijs worden geïnvesteerd, verminderen voortdurend. In het begin van de jaren '80 stak België nog zeven procent van zijn Bruto Binnenlands Product in onderwijs. Vandaag is dat nog maar vijf procent. Denemarken geeft jaarlijks per leerling in het basisonderwijs 6.000 euro uit, België 3.500 euro. (...)" - meer lezen

Nulvijfentwintig (Nederlands tijdschrift over jeugdwelzijn, jeugdzorg en jeugdbeleid) (juli 2004)
De Vlaamse onderwijzer Tjen Mampaey beschrijft niet alleen wat er in zijn klas gebeurt gedurende een schooljaar, mar ook zijn bespiegelingen daarover. Helaas is zijn schrijfstijl nogal droog en te gedetailleerd.

De Bond (28-05-2004)
(...) De 29 leerlingen uit zijn klas spelen uiteraard de hoofdrol in het boek, maar ook voor de actualiteit en vooral dan de toen brandende actuele discussie over de optrekking van de brugpensioenleeftijden van 55 naar 58 jaar komt uitvoerig aan bod. Mampaey neemt geen blad voor de mond en schrikt er niet voor terug om zowel over zijn eigen zwakke punten (hij verliest soms zijn geduld als de leerlingen lang onrustig zijn), als over de zaken die mislopen binnen de school te vertellen. (...) Het geheel is een bitterzoet verhaal van een ongetwijfeld erg bekwame leraar die zijn mooiste jaren aan het onderwijs en aan zijn kinderen heeft gewijd en gelouterd, maar toch ook niet helemaal vrij van verbittering, aan een nieuwe fase in zijn leven begint. Een aanrader en (misschien) een ontnuchtering voor wie bij het onderwijs betrokken is of denkt aan een loopbaan in het onderwijs.

Basis (blad van de COV-Christelijke Onderwijzersvakbond) (22-05-2004)
Dit boek begint op 1 september en eindigt als de grote vakantie begint. Het is een kroniek vol reflecties over de ontwikkelingen in een kwarteeuw basisonderwijs, verweven in het wel en wee van een schooljaar in de derde klas. (...) Het boek is een ode aan het werk van onderwijsmensen van de basisschool.

Klasse (20-05-2004)
Leraar zijn in het basisonderwijs is boeiend en tof. We moeten dringend af van de werkdruk en planlast. En democratisch onderwijs heeft middelen nodig. Dit zijn de drie stellingen die Tjen Mampaey, meester Tjen van het derde leerjaar, verdedigt. Niet in een traktaat maar in een dagboek dat hij één schooljaar bijhield. Zijn laatste na 25 jaar lesgeven. Een jaar in de voetstappen van Emily, Robine, Said, Raf, Marci, Shauni en anderen. Van op de banken, de speelplaats, de klas, tientallen projecten en uitstappen blikt meester Tjen ook terug op 25 jaar onderwijs. Een persoonlijke kijk, een knipoog, reflectie tussen krijt en bordveger.

De Standaard (19-04-2004)
Interview met Tjen Mampaey:
Onderwijzer Tjen Mampaey blikt met een dagboek van zijn laatste schooljaar terug op de voorbije 25 jaar in zijn lagere school en in het Vlaamse onderwijs. Een testament, wilde Tjen Mampaey schrijven, en tegelijk een aantal mythes over het onderwijs ontkrachten. Weten mensen wel wat er op school gebeurt, vroeg de onderwijzer zich af. En dus hield hij een dagboek bij van de grote en kleine gebeurtenissen uit zijn laatste schooljaar voor de klas...

Publi-Nieuws (07-04-2004)
De lezer zal zijn schoolgaande jeugd opnieuw beleven... Als onderwijzer en als auteur wil Tjen Mampaey waardevolle informatie doorgeven aan anderen. Zo kan iedereen leren van de fouten die in het verleden werden gemaakt en zijn de positieve zaken voor herhaling vatbaar...

De Leeswolf (april 2004)
De auteur wil in zijn dagboek zijn collega's waarderen die dagelijks het beste van zichzelf geven voor de kinderen op school. Ook heeft hij voor aspirant-onderwijzers willen aantonen hoe waardevol, dankbaar, creatief en gevarieerd het beroep van onderwijzer wel is. Voor de buitenstaanders heeft hij getracht een aantal mythen te ontkrachten.

De Streekkrant (25-03-2004)
Een boek dat het leven in een basisschool beschrijft zoals het is. Een pleidooi voor vermindering van werkdruk en planlast, een pleidooi voor een democratischer onderwijs. Een vlot leesbaar, vrolijk en luchtig boek vol bruisend leven van een klas met 29 negenjarigen...

Gazet van Antwerpen (23-03-2004)
"Het nieuwste boek van Tjen Mampaey is een ode aan het werk van mensen uit het onderwijs..."

Katrien Verschaeve, lerares
"Ik heb veel situaties herkend: omgaan met leerlingen, School Zonder Racisme, discussie TBS 55+, acties van de vakbond, leerlingen met leerproblemen, ADHD enz. Dit boek zou een bestseller moeten zijn in de onderwijswereld."

Louis Van Geert, collega-onderwijzer
"Verbazend wat er in één schooljaar allemaal gebeurt! Het doet deugd dat samenspel tussen de leerkracht en het kind te lezen en mee te herbeleven. Uit het verhaal onthoud ik dat kinderen graag naar school moeten komen. En dat muziek en expressie daar een belangrijke rol in spelen. Een ideaal boek om zich een beeld te vormen van wat een keuze voor het onderwijs inhoudt. Een steun voor jonge leerkrachten."

Cindy De Wolf
"Ik verwachtte een dagboek, maar het is veel meer. Ik heb meester Mampaey leren kennen als een onderwijzer die het beste samenraapt uit wat de pedagogie te bieden heeft en vooral als een meester die niet boven zijn kinderen staat, maar ernaast. Je kan er heel wat zaken uit aangrijpen om les te geven: projectonderwijs, zeeklassen, schoolfeest, totaalspektakels..."

Hilde, moeder van een meisje uit de klas
"Het geeft een veilig gevoel te weten dat de meester probeert al die verschillende kinderen maximale ontplooiingskansen te geven."

Dit boek kwam ter sprake in volgende radio- en/of tv-programma's

  • 11-09-2004 - Radio Centraal (Antwerpen): Interview met Tjen Mampaey door Jan Ploem.