Zonder het licht te breken Bekijk groter

Zonder het licht te breken

9789462672116

Reprinting

Vul uw e-mail adres is, dan wordt u verwittigd wanneer het door u gekozen boek verschenen is.

Tedere, breekbare poëzie over generatietranen, de paracommando’s in Antwerpen en een nummer zijn. Maar ook over stilte als een deken, wuivende windmolens en de zucht naar vleugels. 

Meer details

15,00 € incl. btw

Datasheet

UitgeverijMammoet (imprint van EPO)
Jaar van uitgave2020
Bindwijzepaperback
Aantal pagina's60p.

Meer informatie

Ik heb iets om uit te dragen, vader.
Ik heb iets om je mee uit te dragen.
Ik schrijf ook jouw verhaal.

Midden jaren 1960 kwam Mohamed Belôrf als gastarbeider naar België. Een halve eeuw later publiceert dochter Amina haar eerste bundel. Tedere, breekbare poëzie over generatietranen, de paracommando’s in Antwerpen en een nummer zijn in een dossier op een bureau in een praktijk van een dokter in een ziekenhuis in een wijk in een straat. Maar ook over stilte als een deken, wuivende windmolens en de zucht naar vleugels.

Auteurs

Amina Belôrf

Amina Belôrf schrijft proza en poëzie. Ze toert met haar voorstelling Atlas-Antwerpen (retour).


Persartikels

Rachida Lamrabet, auteur
“Hoe probeer je in de ziel te kijken van een vader die er niet meer is?  Een vader die ‘driehonderdduizend negenentwintig en een halve tussenstap, van land naar land pendelde, met enkel een thuis in zijn eigen hart?’
Amina Belorf doet dat door letterlijk  in de voetsporen van haar vader te lopen.  Lang geleden kwam hij hier aan in het Centraal Station van Antwerpen en hoewel hij er niet meer is, slaagt Amina er in ‘de bevroren zee open te breken’ met een bundel waarvan elk gedicht, stuk voor stuk, trefzeker naar de essentie gaat van wat het betekent om te vertrekken, ergens aan te komen en toch nergens thuis te zijn. 
De gedichten reconstrueren niet enkel de gemoedstoestand van een hoopvolle, optimistische vader, maar ook die van zijn dochter.

‘hier zijn ze dan
de kinderen van de kinderen
van hun kinderen
vanaf heden deporteerbaar.’

Ik kan strofes en hele gedichten blijven citeren uit deze wondermooie bundel omdat Amina telkens weer met een gevoelige precisie het niet-gezegde neerschrijft.
Daarom:

‘Zullen we stoppen met praten
het klinkt niet meer
misschien is schrijven beter
omdat een spatie ademt
en een punt niet wijkt.’

Deze bundel is een breekbaar geschenk, dank je wel Amina.”

Stijn Tormans, journalist
"Soms zetten mensen op een wonderlijke manier de juiste zinnen achter elkaar. Amina Belôrf maakte een standbeeld van woorden voor haar vader en zijn nieuwe land."

Sarah Wagemans, leerkracht, activiste en schrijfster
"Deze gedichten zijn zoals Amina zelf. Je denkt dat je fijn en fragiel ziet, maar wat je krijgt is een uppercut. In volle schoonheid. Kopen die bundel."

Johannes de Pauw, oud docent wiskunde en muziek, voortgezet onderwijs
“Dit prachtige boekje zou ik als verplichte literatuur willen plaatsen op de boekenlijsten van voortgezet onderwijs. Amina geeft middels een brief aan haar vader op indringende wijze weer hoe het voelt om als dochter van een immigrant in België te wonen. Voor de lezer laat ze in haar inleidende brief de essentie zien van haar “zijn”, haar bestaan. Voor mij, als oud docent voortgezet onderwijs,  zo herkenbaar bij mijn oud leerlingen, hier geboren, maar met hun hart soms elders. Haar poëzie is vergelijkbaar met andere moderne vormen van kunst. Tijdens het lezen vraag ik mij af  hoe je haar dichtkunst moet interpreteren. Het is modern opgezet, zonder de rijmwoorden die afleiden. Ze speelt soms met zinnen en woorden. Ze laat het vervolgens aan de lezer over om haar teksten zelf te interpreteren. Dit is dan overeenkomstig met non-figuratieve schilderkunst of moderne vormen van muziek. Op pagina 47 van haar dichtbundel vind ik dan een wonderschone kleine tekst met de aanhef: Mild. “kon ik je maar zachtjes zeggen, zonder het licht te breken, dat wat je voelt niet altijd echt is”. Ik zou  de aspirant lezers willen zeggen: “kon ik jullie maar zachtjes zeggen, dat deze dichtbundel wel echt is.”