In prijs verlaagd! Dementie Bekijk groter

Dementie

Een boek voor partners

9789064453632

Verkrijgbaar

Het eerste boek van, over en voor partners van dementerenden. Interviews met partners, afgewisseld met meningen en bevindingen van deskundigen.

Meer details

10,00 € incl. btw

-50%

Datasheet

Uitgeverij EPO
Jaar van uitgave 2004
Bindwijze paperback
Aantal pagina's 184p.

Meer informatie

Dit is het eerste boek van, over en voor partners van dementerenden. Zij hebben het meegemaakt. In de twee betekenissen: zij hebben mee aan het boek gewerkt en ze hebben beleefd wat erin beschreven staat. Drie vrouwen en drie mannen van wie de partner niet meer thuis woont maar opgenomen is, vertellen. Hun verhaal is niet gestileerd tot een story, maar het is hun vertelde leven zelf in alle dappere eerlijkheid.

En tussen de interviews lees je de meningen en bevindingen van deskundigen. Je kan erbij nadenken, je zal vergelijken met eigen inzichten en ervaringen, je leert ervan. Je vindt sleutels om een of ander nieuw aan te pakken: het bezoek aan je partner, je bange schuldgevoel, het voortdurend afscheid nemen... Vragen, antwoorden, bekommernissen en ervaringen in dit boek hebben hun wortels vooral in het Dementiecafé en de partnerclub van RVT Joostens in Zoersel bij Antwerpen.

Met een voorwoord van Fons Wouters, directeur van RVT Joostens, de dementiekliniek van het ocmw-Antwerpen te Zoersel, bezieler en medeauteur van Verdwalen met een gids (EPO, 1998) en Dementiecafé (EPO, 2002).

Erik Stroobants is bereid conferenties te geven over het thema van zijn boek voor mantelzorgers, opleidingen en andere belangstellenden. Contact: stroobants.boek-dem@skynet.be.

Auteurs

Erik Stroobants

Erik Stroobants is mantelzorger en voorzitter van de familieraad in een woonzorgcentrum. Hij is docent schriftelijke communicatie en werkt mee aan de tijdschriften Maczima en Preview.


Persartikels

Nederlandse Bibliotheek Dienst (08-05-2020)
(...) Partners van dementiepatiënten krijgen door het lezen van dit boek veel informatie over hoe met de zieke partner om te gaan. (...)

Tijdschrift voor Welzijnswerk (juli 2005)
Dit boek heeft niet de pretentie een antwoord op alle vragen te bieden (...). Toch worden heel wat aspecten van de zorg voor dementerenden behandeld, en dit steeds vanuit het perspectief van de partner en / of mantelzorger. (...) Het boek leest zeer vlot: taal en stijl zijn zeer eenvoudig gehouden, technisch jargon wordt zoveel mogelijk vermeden en daar waar het medisch-technische aan bod komt, worden de termen duidelijk omschreven. Het werk is overzichtelijk gestructureerd en zeer goed onderbouwd en gedocumenteerd. Als appendix werden nog een lectuurlijst toegevoegd en een lijst met nuttige adressen van rusthuizen, organisaties en verenigingen rond de dementieproblematiek. Wat ik persoonlijk ten zeerste waardeer is de positieve en constructieve aanpak: zonder afbreuk te doen aan de ernst van de problematiek, worden heel wat nuttige tips, suggesties en ideeën meegegeven, die het leven van de gezonde partner en de dementerende in diverse situaties iets draaglijker kan maken. Omdat de zorg voor de zorgende centraal staat, is het boek mijn inziens ook bijzonder nuttig voor al wie als verzorgende op professioneel vlak met dementerenden te maken heeft.

Parakleet. Kaderblad voor geestelijk werkers (Nederland) (april 2005)
Fragmenten uit boekbespreking:
"In het dagelijks leven wordt nogal eens lacherig gedaan over de ziekte van Alzheimer oftewel dementie. De patiënt kan de gegevens vanuit het korte termijngeheugen niet meer overbrengen naar dat van de lange termijn. Ook wordt het geheugen van de laatste levensjaren opgerold tot in de kindertijd, alsof de levensklok wordt teruggedraaid. (...) Het boek is ten dienste van de demente en de zorgende(n) erom heen. Soms komen er typisch Vlaamse woorden in voor, maar dat is niet storend.

Profiel van het Leven (tijdschrift Onafhankelijk Ziekenfonds) (februari 2005)
Op bezoek gaan. En weer afscheid nemen... met bange schuldgevoelens. Zes mensen vertellen over hun dementerende partner die niet meer thuis woont. Hun herkenbare verhalen en ervaringen vormen de basis van dit boek. Tussen de interviews door geven deskundigen hun visie op de problematiek, waardoor de lezer kan kijken en vergelijken en misschien voor een andere aanpak kan opteren.

TVDK (03-12-2004)
(...) Dit boek toont aan dat op een positieve manier kan omgegaan worden met de negatieve effecten van dit steeds meer voorkomend probleem. Het staat bol van tips hoe je op een vlotte manier kan inspelen op de praktische moeilijkheden die dementie met zich meebrengt. Met interviews en gemakkelijk uitvoerbare ideeën krijgt de partner van de dementerende een belangrijke ruggensteun om op een efficiënte manier het probleem aan te pakken en samen nog een betekenisvolle toekomst uit te tekenen. Dementie hoeft geen sein te zijn voor isolatie. Partners vinden er dankbare richtingwijzers…Dementie krijgt een nieuwe dimensie! (...)"
Volledige recensie op: www.tvdk.be.

Vrij Maldegem (03-12-2004)
(...) Dit boek laat aan duidelijkheid niets te wensen over. (...) Hier wordt het onderwerp dementie niet behandeld vanuit strikt medisch oogpunt, maar veeleer vanuit de sociale ervaring van de partner. In zeer korte, maar ook wel heel duidelijke stukjes, wordt de evolutie naar een toestand van dementie omschreven. In een zestal interviews lees je daarna de mening en de ervaring van even zoveel partners. Zowel de aangename als de droevige gebeurtenissen komen aan bod. Deze doorleefde getuigenissen worden afgewisseld met de bevindingen van deskundigen. (...) In bijlage is een zeer uitgebreide lijst opgenomen van verwijzingen naar nota's, boeken en webpagina's die over dementie handelen. Verder vind je er nuttige adressen van verenigingen die zich bezighouden met dementie. Het is een zeer aangrijpend boek geworden. (...) Ook voor wie het geluk (nog) heeft geen dementerende in zijn leefwereld te kennen, geeft dit boek aanleiding tot het anders bezien van het gewone leven. Na het lezen van het boek laat dit onderwerp je niet meer onberoerd. (...)

RAAK (december 2004)
Interview van Caroline Vanpoucke met auteur Erik Stroobants: Erik Stroobants (auteur en jarenlang hoofdredacteur van RAAK) laat in zijn boek "Dementie, een boek voor partners", drie mannen en drie vrouwen aan het woord. Hij vroeg hen, zo zegt hij zelf, de kleren van het lijf en dat levert heel sterke, gedetailleerde en doorleefde ervaringen op. Als lezer kom je echt in hun schoenen te staan.

Thuisverplegen (vakblad voor thuisverpleegkundigen) (december 2004)
Dit is het eerste boek van, over en voor partners van dementerenden. Drie vrouwen en drie mannen van wie de partner niet meer thuis woont maar opgenomen is, vertellen elk hun verhaal. Tusen de interviews kun je de meningen van deskundigen lezen.

Psyche (december 2004)
Drie vrouwen en drie mannen van wie de partner niet meer thuis woont maar opgenomen is, vertellen. Tussen de interviews lees je de meningen en bevindingen van deskundigen. Vragen, antwoorden, bekommernissen en ervaringen in dit boek hebben hun wortels vooral in het Dementiecafé en de partnerclub van RVT Joostens in Zoersel.

Nursing (Nederlands vakblad voor verpleegkundigen) (december 2004)
Dit boek kan ook nuttig zijn voor hulpverleners, want tussen de interviews door zijn de meningen en bevindingen van enkele deskundigen opgenomen. Herkenbaar, aangrijpend en levensecht. (...)

Nieuwsbrief Vlaams Ouderen Overleg Komitee en www.seniornet.be (19-11-2004)
Dit is het eerste boek voor partners van dementerenden. (...) Drie vrouwen en drie mannen van wie de partner niet meer thuis woont maar opgenomen is, vertellen hierover. (...)

Libelle (18-11-2004)
"Ik mis wie hij was (titel). Een psychische ziekte, een beroerte... Het kan een partner of je kind zo veranderen dat die ineens een vreemde voor je is. (...) Toen de diagnose viel, kon Magda (67) het niet geloven: haar man, haar Erik, dement? Ze probeerde hem zo lang mogelijk thuis te verzorgen, maar uiteindelijk moest ze hem laten opnemen en begon voor haar het moeilijke proces van loslaten, elke dag een beetje meer. (...)

Straal (= Visie 19/11/2004) (10-11-2004)
Fragmenten uit het interview van Chris Van Hauwaert met auteur Erik Stroobants.
"De eenzaamheid doorbreken (titel). Over dementie werd al veel geschreven, maar een boek voor partners van dementerende personen was er nog niet. Auteur Erik Stroobants sprak met vele partners. Hij schreef hun pakkende getuigenis neer en vulde ze aan met praktische informatie. (...)
Straal: 'Welke raad geeft u de partners mee?'
Erik Stroobants: 'Dat ze niet mogen proberen om alles zelf te doen. Ze zijn de spilfiguur die de zorg organiseert maar ze moeten duidelijke afspraken maken zodat er voor hen ook nog tijd overschiet. Vele partners lijden in stilte en eenzaamheid. Ze moeten daaruit geraken. Dat is goed voor hen én voor de zieke partner. Over hun ervaringen moeten ze kunnen praten. En liefst met andere partners die weten waarover ze het hebben. Deelnemen aan informele bijeenkomsten die speciaal voor hen worden georganiseerd, doet hen goed. Daar leren ze uit. In mijn boek ligt de nadruk op hetgeen de mensen zelf te vertellen hebben. Die getuigenissen heb ik aangevuld met uitleg, verklaringen en praktische voorstellen van artsen, psychologen en andere deskundigen en mantelzorgers. Voor de partners van dementerende mensen kan het boek een steun zijn, voor de familieleden een uitnodiging om ook eens door de bril van de partner te kijken.' (...)

Kerk en Leven (03-11-2004)
Uittreksels uit het interview van Lieve Wouters met auteur Erik Stroobants.
"Een mens heeft meer dan een hoofd alleen (titel). Een verkoudheid van de hersenen, zo omschreef in de tweede eeuw vóór Christus de Griekse arts Galenas van Pergamon dementie. Zolang bestaat de ziekte al, en toch rust er nog steeds een taboe op. Voor partners van dementerenden is het een harde noot om te kraken, vaak in de grootste eenzaamheid. Erik Stroobants, oud-hoofdredacteur van Raak, ledenblad van de KWB, bundelde hun verhalen in een boek.
Ondanks talrijke artikels in kranten, reportages in human-interestprogramma's op tv, de succesvolle film Pauline & Paulette van Lieven Debrauwer, blijft dementie een aandoening waarover veel onwetendheid bestaat. Enerzijds is het zo dat de media vooral de laatste fase van de ziekte in beeld brengen, anderzijds blijken de meeste mensen zich er pas echt voor te interesseren wanneer huisarts of neuroloog hen met de neus op de feiten drukt. Meestal gingen daaraan dan al enkele jaren van onbegrip, angst en onzekerheid vooraf. Vooral partners van dementerenden hebben een bittere pil te slikken. Langzaam zien ze hun geliefde wegglijden, anders worden, niet meer zichzelf. Ze moeten afscheid nemen van die echtgenoot die niet meer die van vroeger is. Het is een rouwproces dat nooit echt begint, dat jarenlang duurt. Erik Stroobants leerde de problematiek kennen toen hij op uitnodiging van Fons Wouters, directeur van het rust- en verzorgingstehuis Joostens in Zoersel en inrichter van het Dementiecafé, op bezoek kwam in de partnerclub, waar partners van dementerenden elkaar kunnen ontmoeten en ervaringen kunnen uitwisselen.
K&L: Je interviewde een zestal partners van dementerenden. Hoe kijk je daarop terug? Erik Stroobants: De rauwe tragiek van wat die mensen vertellen, raakte me diep. Als partner leef je in verschrikkelijke eenzaamheid. Ze zitten erin gevangen omdat ze zich afzonderen vanwege de schaamte. Familie, buren en vrienden laten hen vaak in de steek. Door de veranderende houding van hun echtgenoot of echtgenote raken ze verscheurd door een vreselijke vertwijfeling en een daarmee samenhangend gevoel van machteloosheid. Alles is drijfzand geworden. (...) Ik werd ook getroffen door de hardnekkigheid waarmee die mensen in alle omstandigheden vochten voor wat zij dachten dat het beste was voor hun partner. (...) Ik stond echt versteld van hun trouw. (...) Natuurlijk zijn ze niet allen zo. Sommige partners blijven steken in de ontkenning, zijn bang om uren naast hun echtgenoot door te brengen (...) Ze zien hun partner nog graag maar kunnen de confrontatie niet aan. Op het einde van de maand volgt wel telkens een gepeperde rekening. Wat de geïnterviewden het zwaarst aanklagen is echter het gebrek aan personeel in rvt's. Zelf voeg ik daaraan toe: vele rusthuizen hebben bovendien een schrijnend gebrek aan visie. (...)

Plus 3 Magazine (november 2004)
Dit is het eerste boek voor partners van dementerenden. (...) Drie vrouwen en drie mannen van wie de partner niet meer thuis woont maar opgenomen is, vertellen hierover. (...) En tussen de interviews lees de meningen en de bevindingen van deskundigen. Je kan erbij nadenken, je zal vergelijken met jouw inzichten en ervaringen, je leert ervan. (...)

Trefpunt Zelfhulpkrant (november 2004)
(...) Er wordt ook een overzicht gegeven van zorgmodellen die de mogelijkheden waarover de dementerende persoon nog beschikt kunnen bestendigen en - soms - bevorderen. Ook de gezonde partner doorloopt via diezelfde modellen een ontwikkeling en een aanpassing aan de dementerende partner; communiciatie mét woorden evolueert meestal naar communicatie zónder woorden. (...) Tot slot is er een boeken- en adressenlijst met onder meer de expertisecentra die binnen- en buitenlandse know-how over omgaan met dementie centraliseren. (...)

www.vrijzinnighumanisme.be - rubriek 'Kritisch Lezen' (29-10-2004)
Dit boek laat aan duidelijkheid niets te wensen over. Het is geschreven voor de partners van dementerenden. Hier wordt het onderwerp dementie niet behandeld vanuit strikt medisch oogpunt, maar veeleer vanuit de sociale ervaring van de partner.In zeer korte, maar ook wel heel erg duidelijke stukjes, wordt de evolutie naar een toestand van dementie omschreven.In een zestal interviews lees je daarna de mening en de ervaring van even zoveel partners. Zowel de aangename als de droevige gebeurtenissen komen aan bod. Deze doorbeleefde getuigenissen worden afgewisseld met de bevindingen van deskundigen. Heel even wordt er ingegaan op een menswaardig leven én sterven. Dit onderwerp wordt echter niet verder uitgediept. Misschien kan het in een volgend boek wel worden uitgewerkt. Ook tips voor achterblijvers komen aan bod. De auteur wil in dit boek vooral aandacht geven aan die partners. Uit de gesprekken krijg je zeer concreet het gevoel hoe moeilijk zij het hebben, zowel in de goede als de kwade momenten.Het laatste deel van dit werk is gewijd aan de promotie van de partnerclub in het rvt. Hier kunnen partners van dementerenden steun, troost en begrip bij elkaar vinden. Zij kunnen er ook terecht met zeer praktische vragen. De auteur onderstreept de wenselijkheid van deze mogelijkheid tot bijeenkomen in elk rvt.In bijlage is een zeer uitgebreide lijst opgenomen van verwijzingen naar nota’s, boeken en web-pagina’s die over dementie handelen. Verder vind je er nuttige adressen van verenigingen die zich bezighouden met dementie. Het is een zeer aangrijpend boek geworden. Het is duidelijk dat wie dit moet meemaken het zeer zwaar krijgt. Ook voor wie het geluk (nog) heeft geen dementerende in zijn leefwereld te kennen, geeft dit boek aanleiding tot het anders bezien van het gewone leven. Na het lezen van het boek laat dit onderwerp je niet meer onberoerd. Het is pijnlijk, het is triest, het is menselijk.
Zie ook www.vrijzinnighumanisme.be

Het Laatste Nieuws (27-10-2004)
Interview met Erik Stroobants.
"IJzersterke interviews en met bakken verstandige raad (...)Partners van dementerenden lijken ijzersterk, maar ze zijn vaak verschrikkelijk eenzaam. Ze verliezen hun man of vrouw aan de ziekte, maar ook het contact met de omgeving (...) 'Bij ons thuis is een bom gevallen'. Dit ene korte zinnetje uit het allereerste boek over de situatie van partners van dementerenden, vat de zaak kernachtig samen. De wereld wordt een surreëel oord, als dementie erin rondwaart. Voor de zieke én voor diens partner, maar van die laatste wordt het altijd 'maar normaal' gevonden dat die zijn man of vrouw verzorgt tot het uiterste. Compleet onterecht, stelt auteur Erik Stroobants: 'Wat partners doen, is niet normaal, eerder buitengewoon'. Ergens tussen de inleidende regels van zijn boek, vol ijzersterke interviews en met bakken verstandige raad, noemt Stroobants zijn schrijfsels een 'vooruitgeschreven autobiografie'. Zijn schoonmoeder en zijn vader hebben voor hun overlijden jaren aan dementie geleden en intussen is ook zijn moeder de draad kwijt van wat de rest van de wereld 'logica' noemt. (...)

Gazet van Antwerpen (11-10-2004)
Het eerste boek voor en over de partners van een demente. Voor hen is de confrontatie met de ziekte het zwaarst. Erik Stroobants: 'Ik vertel het verhaal van mannen en vrouwen met een dementerende partner, die opgenomen is in een verpleeghuis. De moeilijkheden waarmee de partners worden geconfronteerd en hun schuldgevoelens vormen een belangrijk thema van het boek'. Wat de schrijver tijdens de gesprekken met de partners vooral opviel, was hun eenzaamheid. Erik Stroobants: 'De partner van een dementerende verandert enorm en verliest zijn of haar eigen leven uit het oog. Partners blijven ontzettend trouw en hebben een hardnekkigheid die soms contraproductief werkt. Ze willen iedere dag hun dementerende partner bezoeken, terwijl ze de raad krijgen om juist wat afstand te nemen.

Het Verband (tijdschrift Zelfstandige Verpleegkundigen) (oktober 2004)
Dit is het eerste boek voor partners van dementerenden, zij hebben het boek mee tot stand gebracht omdat ze hebben beleefd wat erin geschreven staat. Verschillende partners doen hun verhaal, eerlijk verteld en opgeschreven zoals zij 'dementie' hebben ervaren met hun partner, familielid. Tussendoor lees je de mening en bevindingen van deskundigen. (...)

Hospitalia (tijdschrift Verbond der Verzorgingsinstellingen) (oktober 2004)
Kinderen, familie en vrienden zullen na het lezen van dit boek beter begrijpen hoe iemand met een dementerende partner een weg moet zoeken door diepe dalen. (...) Een boek met een stevige basis: ervaring van mensen, levensverhalen, herkenbare toestanden. Hoewel de titel zich richt naar de partner, de levensgezel, de echtgenoot, is het toch ook een boek geworden voor collega's in woon- en zorgcentra, voor andere professionele medewerkers bij personen met dementie en voor alle andere familieleden en vrienden van families waar dementie binnensloop. (...)

Jan Van Rompaey, In zijn toespraak tijdens de voorstelling van het boek op 11 oktober 2004: Een heel mooi boek dat mij diep heeft geraakt.