Rijstpap, tulpen & jihad Bekijk groter

Rijstpap, tulpen & jihad

9789064453274

Verkrijgbaar

16,50 € incl. btw

Datasheet

colofonpaperback - 192p.
UitgeverijEPO
Jaar van uitgave2004, 2de druk

Meer informatie

De geschiedenis van de Nederlanden en van België herschreven. Vanaf de Kruistochten tot de Tweede Wereldoorlog lagen Arabieren en Turken ons nauwer aan het hart dan pakweg Polen of Letten. Het was niet altijd grote vriendschap, maar toch. Keizer Karel veroverde dan wel Tunis met onze hulp, maar we leerden ook de Ottomanen op een andere manier schilderen.
Vanuit Brugge, Brussel, Antwerpen en Amsterdam gingen we op bezoek bij Moren, Saracenen en Ottomanen. En natuurlijk was ook het omgekeerde het geval: de Bei van Tunis kwam in het Terkamerenbos jagen. Turkse tulpen zorgden voor de eerste beurscrash in Amsterdam. Marokkanen verdedigden in de Tweede Wereldoorlog zowel Brussel als Breda.
Een boek in de stijl die de lezer van Lucas Catherine kent: met dagboekfragmenten, etsen en schilderijen, materiaal uit staatsarchieven enzovoort.

. Een inburgeringscursus voor AUTochtonen!
. Catherine geeft overal in Vlaanderen en Nederland conferenties.

Karel Vingerhoets en theatergezelschap Woestijn maken van het boek Rijstpap, Tulpen & Jihad van Lucas Catherine een theaterstuk dat volgend seizoen opgevoerd wordt door Noureddine Farihi en Karel Vingerhoets. Het stuk wordt geconfronteerd met Koningen, Taalstrijd & Bier, een stuk van Geert van Istendael ter gelegenheid van 175 jaar België. De repetities zullen plaatsvinden in Boechout Vooruit, waar de nieuwe voorstellingen ook lange speelreeksen zullen krijgen. (De Morgen, 17 mei 2004)

Auteurs

Lucas Catherine

Lucas Catherine (1947) schrijft over de Arabische wereld, over Congo en over Brussel. Hij reisde meermaals naar Libanon, Palestina, Jordanië, Syrië en Irak en leefde enkele jaren in de Arabische wereld.

Uitgebreide bio-bibliografie


Persartikels

P-magazine (02-11-2005)
Wie meer over de historische achtergrond van de islam wil leren zonder de clichés te moeten verteren, kan bij Lucas Catherine terecht. Catherine is een bedrieglijk auteur: hij heeft een lijzige vertelstijl die alles een beetje lichter lijkt te maken dan het is. Maar zijn boeken barsten in feite van diep doorvoelde kennis over de islam en de Arabische beschaving.

Vrijbuiter! (mei 2005)
(...) Het 186 bladzijden tellende boek geeft de lezer het gevoel heel wat kritischer tegen de geschiedenis en het wonder van de mensheid aan te kijken. Een dergelijke uitspraak over dit al bij al toch bescheiden boek lijkt misschien wat overdreven, maar het gegeven van onderlinge uitwisseling (tussen het Westen en de Arabische wereld, nvdr) van van alles en nog wat, is hoe dan ook eigenlijk best indrukwekkend. Van de slag bij Poitiers in 732, over de kruistochten te land en ter zee, de Vlaamse Primitieven, Keizer Karel, Sultan Suleiman, de Geuzen, de groeiende wereldhandel, wetenschap, slavernij, Kongo tot en met de Tweede Wereldoorlog enz... Geen thema blijft onaangeroerd. (...)

ZemZem (januari 2005)
(...) Kritisch, vaak met gevoel voor humor en altijd met een grote liefde voor het vak van geschiedschrijving, en steeds met sympathie voor de islam en de moslims. (...)"
"Een smakelijke amuse (titel). (...)
De titel van Catherines boek weerspiegelt goed de inhoud ervan. Het geeft een eclectische verzameling anekdotes over de geschiedenis van de dipolomatieke en culturele contacten tussen de wereld van de islam en 'wij'. De auteur heeft twee doelstellingen voor ogen gehad (...). In de eerste plaats wil hij aantonen dat de eerste gastarbeiders die in de jaren zestig van de twintigste eeuw uit Turkije en Marokko in België aankwamen niet de eerste moslims waren met wie de Belgen in contact kwamen. Zijn tweede doel is te verklaren waarom 'Europa' pas zo laat begonnen is met een eenwordingsproces. Hierbij verwijst de auteur naar de Chinezen die al in de derde eeuw voor Christus een grote 'eenheidsstaat' vormden, naar de eenwording van India in diezelfde periode en naar de vestiging van het islamitische rijk direct na de dood van Mohammed. (...) Het boek begint bij Karel de Grote en Poitiers en, hink-stap-springend door de geschiedenis, eindigt het bij de Belgische koloniale ondernemingen in Afrika met onder meer aandacht voor Zanzibar (waarover de auteur in 1992 al een boek publiceerde). In zijn bespreking van Poitiers relativeert Catherine terecht het belang van deze militaire schermutseling (...). Het boek bevat zeer leesbare episoden uit de geschiedenis, met aandacht voor de kruistochten, de kapers van Tunis en Algiers, de eerste ambassades naar de Ottomaanse Verheven Porte, de Turkse tulpenstrijd en de studie van het Arabisch in Europa. Elk van deze aspecten belicht Catherine soms kritisch, vaak met gevoel voor humor en altijd met een grote liefde voor het vak van geschiedschrijving, en steeds met sympathie voor de islam en de moslims. (...) Het boek is duidelijk geschreven voor een breed publiek, dat weinig voorkennis heeft van de historische context van de contacten tussen de Nederlanders en Belgen en de islamitische wereld. We kunnen het daarom beschouwen als een nuttige eerste kennismaking met het onderwerp. (...)

De Morgen (31-12-2004)
Aangezichtschirurg Nasser Nadjmi: (...) Weet je welk boek de Vlaming verplicht zou moeten lezen? 'Rijstpap, tulpen & jihad' van Lucas Catherine. Als je dat achter de kiezen hebt, ben je al een eind op weg. (...)

Humo (21-12-2004)
Acteur Noureddine Farihi:
"Het beste boek van 2004 is 'Rijstpap, tulpen & jihad' van Lucas Catherine".

De Morgen (15-11-2004)

Anciaux ontpopt zich als enthousiast theaterrecensent (titel). (...) Anciaux zag afgelopen vrijdagavond de volgens hem 'schitterende' voorstelling 'Rijstpap, tulpen en jihad', een theaterbewerking van het gelijknamige boek van Lucas Catherine, vertolkt door het gezelschap Woestijn '93. De minister komt woorden te kort om de voorstelling te prijzen. 'Wanneer men nog moest zoeken naar de relevantie van cultuur, awel, hier heb je het met volle teugen.' Volgens Ancieux is 'Rijstpap, tulpen en jihad', 'zoals ze zelf schrijven, een inburgeringscursus voor allochtonen'. (...) 'Rijstpap, tulpen en jihad blijkt' een publiekssucces. 'Het is de juiste voorstelling op het juiste moment', aldus Vingerhoets. Tot zijn tevredenheid zag hij hoe behalve autochtonen ook allochtonen de weg naar de theaterzaal wisten te vinden. (...)

RT-Radio 1-Het Vrije Woord (20-06-2004)
Interview met Lucas Catherine over dit boek: VRT-Radio 1-Het Vrije Woord (14/06/2004):
De uitgeschreven tekst van dit interview is te vinden op: http://www.vrijzinnighumanisme.be/5_radio-tv/513_radio040614.htm

Didi de Paris (mei 2004)
Recensie - "Inmiddels in het Wilde Westen" - van Didi de Paris - mei 2004

Vrede (mei 2004)
Catherine heeft de bedoeling om de geschiedenis van de relatie tussen oosten en westen te herschrijven: hij vult gaten in ons collectief geheugen op, hij geeft ons het perspectief van de mensen die in onze geschiedschrijving vaak monddood bleven en hij wil aantonen hoe belangrijk de invloed was van de oosterse cultuur op de westerse... Gebracht in zijn kenmerkende stijl. In een aaneenschakeling van goed onderbouwde anekdotes afgewisseld met illustraties en foto's ontkracht hij het beeld dat het Westen over zijn eigen cultuur en de Arabische heeft. De verschillende kleine hoofdstukken en de erudite, humoristische schrijfstijl maken het boek vlot leesbaar...

Basis (20-03-2004)
(ledenblad van het Verbond van de christelijke onderwijzers):
Lucas Catherine vertelt een boeiend verhaal dat sober, maar interessant geïllustreerd wordt met talrijke illustraties...

Uitpers (maart 2004)
Wim de Neuter: In deze tijden van muslim bashing en Arabierenfobie... komt Rijstpap, Tulpen & Jihad precies op tijd. Op de achterflap wordt Catherines boek aangeprezen als "een inburgeringscursus voor autochtonen". Achterflapbedenkers zijn doorgaans gladde jongens. Maar in dit geval overdrijven ze niet. De grote verdienste van dit boek is precies dat het met een schat aan anekdoten en verhaaltjes de geschiedenis van onze Nederlanden herschrijft. Of beter: onze vaderlandse geschiedenis wordt ontdaan van zijn eurocentristische pretenties. Wij hebben - in tegenstelling tot wat onze kolonialistische voorvaderen en missionarissen ook beweerden - de beschaving niet met lepels gevreten, laat staan uitgevonden. De Europese cultuur, wetenschap en techniek zijn de Arabieren en de Turken enorm schatplichtig...
De volledige recensie op: www.uitpers.be.

De Morgen (18-02-2004)
Walter Pauli: Een boek met als titel Rijstpap, Tulpen & Jihad, dat kan niet missen. Weer eentje van de onverdroten veelschrijver Lucas Catherine. Niemand die zo intens publiceert over 'onze' relatie met Arabieren, en dat nu al vijfentwintig jaar lang. Immer geëngageerd, vaak polemisch, en meestal ook nog humoristisch, dus altijd lezenswaardig... Catherine heeft een drive. Hij is een rasverteller én een erudiete man, en schrijft bevattelijke boeken...
Wie de boeken leest van Lucas Catherine, nom de plume van Lucas Vereertbrugghen, is in gedachten op reis. Naar Afrika, Palestina, het Midden-Oosten - of beter, naar de Levant... Lucas Catherine is geen vrijblijvende passant in de streken en bij situaties die hij beschrijft. Een van zijn eerste boeken die voor ophef zorgden, De zonen van Godfried van Bouillon. De zionistische lobby in België, verscheen in 1980 in de destijds erg gegeerde Dossier-reeks (van EPO, nvdr)... In zijn recente boek Rijstpap, Tulpen & Jihad verzamelt hij gemeenschappelijke verhalen en anekdotes over Belgen, Nederlanders, Turken en Arabieren...

www.opspraak.net (16-02-2004)
Jan Bontje: Catherine stelt dat de geschiedenis van Europa dringend herschreven dient te worden. Hoewel de goegemeente denkt dat onze aanraking met 'de islam' dateert van pakweg 40 jaar geleden toen de eerste gastarbeiders uit Turkije en Marokko naar Nederland en België kwamen, heeft Europa, nog voor het Europa heette, al kennis gemaakt met de islam...Catherine, bekend om zijn letterlijk onthullende wijze van schrijven, ontrafelt de 'mythe van Poitiers' die in de 19de eeuw werd gefabriceerd als nationalistisch en eurocentrisch symbool voor het ontstaan van 'Europa'...Catherine beschikt over de gave en het doorzettingsvermogen om ook ogenschijnlijk onbelangrijke details in de juiste historische, culturele en sociale context te plaatsen, zodat het dynamische beeld oprijst van een eeuwenlange 'interactieve' relatie tussen Europa en 'de Arabieren'... Catherine herschrijft onze geschiedenis vanuit het perspectief van de eeuwenlange intensieve contacten tussen Europa en de islamitische en Arabische wereld en ontrukt terecht een opzettelijk verzwegen periode aan de vergetelheid: de deelname van Arabische (Noord-Afrikaanse) soldaten aan de verdegiging en later de bevrijding van Europa in de Tweede Wereldoorlog... Dit en nog veel meer verhaalt deze eigenzinnige schrijver die zijn boek terecht besluit met de retorische vraag: 'Wie is Europeaan: de Let of de Marokkaan?'... Een aanrader, die ons Europeanen een spiegel voorhoudt waarin wij ons gezicht minder fraai maar wel vollediger zien dan door de geslepen lenzen van een door kolonialisme, rassenvooroordeel en imperialisme gekenmerkt Europa.
Het volledige artikel vindt u op www.opspraak.net

De Tijd (07-02-2004)
Jef Coeck:
Lucas Catherine, de even bereisde als bedaagde Brusselse islamietenwatcher, heeft in een kwarteeuw 16 boeken geschreven. Na het vorige had hij beloofd ermee te zullen stoppen. Gelukkig heeft hij zich niet aan die belofte gehouden... Het is niet waar dat wij pas voeling kregen met de bewoners van het Midden-Oosten en Noord-Afrika, toen zij 40 jaar geleden overstaken om onze vuile werkjes op te knappen. Vanaf Karel de Grote, ruimschoots voor de kruistochten dus, hebben de moslims ons veel gegeven: windmolens, reisduiven, ziekenhuizen, heraldiek, schaken, vrouwenmode, peperkoek, hoofse liefde, tafelmanieren, sommige vormen van mystiek, suiker, rijstpap, cijfers, cheques en wissels, onze eerste filosofie, dieetleer, chirurgie, het dragen van snorren, tulpen, kastanjes, seringen en jasmijnen, sorbets, koffie, tafeltapijtjes in cafés. En niet te vergeten: een tegenpartij om op te schelden... Catherine is weer geheel zichzelf. Via anekdotiek die oppervlakkig lijkt maar doorwrocht is, schrijft hij in wezen een pamflet, een betoog dat moslimhaters het schaamrood naar de wangen moet jagen. Het leest als Reader's Digest maar het heeft bovendien inhoud. De talrijke illustraties in zwart-wit maken er meteen een interessant kijkboek van.

Hermes (januari 2004)
(tijdschrift Leerkrachten Geschiedenis - jan-feb-mrt 2004):
Een meeslepende verhaalstijl (histoire récit)... Een boek dat veel lof verdient. De auteur biedt veel boeiende details die hij telkens in zijn context plaatst. En vooral, hij bekijkt de feiten vanuit een andere cultuur; meteen een tegengewicht voor onze Westerse invalshoek...