Psychiatrie op drift Bekijk groter

Psychiatrie op drift

Over macht, ethiek en verzet

Verkrijgbaar

Wantoestanden in de psychiatrie... dit boek wil het debat verdiepen. Het is een betoog dat de psychoanalyse en de theorie van Foucault combineert en biedt nieuwe inzichten over drift in machtsrelaties, angst voor het onbekende, en stappen naar verandering.

Meer details

19,90 € incl. btw

Datasheet

Uitgeverij Mammoet (imprint van EPO)
Jaar van uitgave 2022
Bindwijze paperback
Aantal pagina's 204p.

Meer informatie

Patiënten tijdens een psychose opsluiten in een koude cel; kinderen met psychische problemen tijdens een opname hun knuffelbeer ontzeggen; mensen verplichten tot medicatiegebruik. Eind 2011 startte Evi Verbeke als psycholoog in een psychiatrisch ziekenhuis. Ze had er mooie ontmoetingen maar de duistere kant van de kliniek beroerde haar: er heerste dwang. Waarom sluipt er geweld in de zorg? En hoe veranderen we dat?

Om de zoveel tijd laait de discussie over de wantoestanden in de psychiatrie hoog op. Psychiatrie op drift wil het debat verdiepen. Voorbij de anekdotiek. Dit boek is een betoog dat de psychoanalyse en de theorie van Foucault combineert. Het verleent nieuwe inzichten over drift in machtsrelaties, angst voor het onbekende, en stappen naar verandering. Lezers zullen de processen van macht, geweld en verzet ook herkennen in de westerse omgang met vluchtelingen of moeilijkheden in de medische zorg.

Gerelateerde titels

Downloaden

Auteurs

Evi Verbeke

Evi Verbeke is doctor in de klinische psychologie. Ze werkt in psychiatrisch verzorgingstehuis De Wadi en aan de vakgroep psychoanalyse & raadplegingspsychologie UGent


Persartikels

De Morgen (2/03/2022) - "Psycholoog Evi Verbeke gaat in het verzet tegen dwang in de psychiatrie: 'Isolatie voelt voor patiënten soms echt aan als een foltering.’" [...] Eind 2011 gaat Evi Verbeke aan de slag in een psychiatrisch ziekenhuis. Ze schrikt. Er heerst veel dwang. “Een jongen van zeventien moest naar de isoleercel. Zijn moeder belde. Ik moest haar uitleggen dat haar zoon opgesloten zat en dat ze hem pas ’s anderendaags kon spreken. De vrouw huilde en ik walgde van mezelf. Ik was niet de enige op mijn afdeling die zich bij al die dwang niet goed voelde. We besloten er iets aan te doen en de isolaties werden aan banden gelegd. In één jaar tijd waren ze gehalveerd, zes jaar later werd er voor 90 procent minder geïsoleerd. Toch merkten we dat dwang makkelijk weer opflakkerde. Ik vroeg me af wat er in de westerse psychiatrie aan de hand is.”
- lees het interview